Μη αναμενόμενοι κίνδυνοι την ώρα του geocaching

Geocaching... ένα ταξίδι σε μέρη παραδεισένια που ποτέ πριν δεν είχες την τύχη να επισκεφτείς... μέρη που δεν ήξερες ότι υπήρχαν καν, στο μέρος σου... και ένα παιχνίδι που πραγματικά ξυπνάει το παιδί που ήμασταν πριν από χρόνια!

Ένα νέο στυλ κυνηγιού θησαυρών και ένα συναίσθημα ότι έστω και για λίγο είμαστε οι νέοι Indiana Jones! J

Ναι... έχει μεγάλη πλάκα όταν κάνεις geocaching, αλλά μερικές φορές έρχεσαι και πρόσωπο με πρόσωπο με τον κίνδυνο! Φυσικά και αυτό είναι κομμάτι του παιχνιδιού που το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό...έτσι; :-)

Πρέπει να προσέχεις πολύ αλλά...τι γίνεται αν δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα γι' αυτό;;;

Ήταν χειμώνας στην Ρόδο, αλλά μην περιμένετε κανένα βαρύ χειμώνα εδώ! Το χιόνι είναι τόσο σπάνιο και για να το δεις πρέπει να ανεβείς στην κορυφή του υψηλότερου βουνού του νησιού, τον Αττάβυρο (αν δεις την κορυφή χιονισμένη, έτσι;)!

Μια μέρα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε εκεί πάνω, αλλά αυτή την φορά όχι για να δούμε χιόνι!! Θέλαμε να βρούμε ένα cache που ήταν κρυμμένο εκεί!

Στην κορυφή αυτού του πανέμορφου βουνού, μπορείς να δεις τα ερείπια του πιθανότατα πιο διάσημου αρχαίου ναού του νησιού! Ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Ατταβύριο Δία! Πολλοί αρχαίοι πήγαιναν εκεί να προσευχηθούν στον Δία για αυτούς και για τα ζώα τους!

Οι αρχαιολόγοι που έκαναν κάποιες ανασκαφές εκεί, βρήκαν πολλά τάματα προς τον θεό, από τους αρχαίους! Τα περισσότερα ήταν μικρά μπρούτζινα ή χάλκινα αγαλματάκια βοδιών, μοσχαριών...

Από ότι φαίνεται...η παράδοση που έχουμε ακόμα με τα τάματα στους αγίους... κρατάει από τα αρχαία χρόνια

Το μέρος που είναι ο ναός, προστατεύεται από τον αρχαιολογικό νόμο! Δεν μπορείς να πας και να αρχίσεις να σκάβεις, ή οτιδήποτε άλλο, γιατί είναι παράνομο και μπορεί να πας φυλακή! Γιατί το λέω τώρα αυτό.... Θα δείτε! :-)

Την ημέρα που αποφασίσαμε να πάμε να βρούμε το cache ήταν μια όμορφη ημέρα, για χειμώνα! Ο ήλιος έλαμπε, ο ουρανός ήταν καθαρός αλλά έκανε πολύ κρύο και είχε αέρα!

Εεε... σε τέτοιο υψόμετρο και τέτοια εποχή... το περιμέναμε αυτό!! :-)

Ανεβήκαμε με αμάξι μέχρι μερικά μέτρα από την κορυφή! Αρχίσαμε να περπατάμε και αποφασίσαμε ότι ήταν ευκαιρία να επισκεφτούμε και τον ναό στην πορεία μας για την κρύπτη! Εξάλλου και οι geocachers που είχαν τοποθετήσει την κρύπτη είχαν κάνει το ίδιο, και μιας και δεν ξέραμε το ακριβές σημείο που είχε τοποθετηθεί η κρύπτη, αποφασίσαμε να κάνουμε την ίδια με αυτούς πορεία...τουλάχιστον στην κορυφή! :-)

Ο ναός ήταν όμορφος αλλά δεν έχουν μείνει και πολλά από αυτόν! Μερικά τείχη μόνο...

Είδαμε αρκετές πέτρινες πυραμιδούλες που μάλλον είχαν γίνει από επισκέπτες... ενθύμιο ότι πέρασαν από εκεί!

Κατά την διάρκεια που περπατούσαμε στην περιοχή του ναού και γύρω από αυτόν, είδαμε ότι υπήρχαν μικρά σκαψίματα στο έδαφος! Μικρά, στρογγυλά τις περισσότερες φορές, ρηχά σκαψίματα! Άρχισα να τα μετρώ αλλά ήταν πολλά!

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν από λαγούς! Θα έψαχναν κάτι για να φάνε και..

Καθώς περπατούσα και απομακρυνόμουν λίγο από τους άλλους (την αδερφή μου και τον γαμπρό μου), έβλεπα όλο και περισσότερες τρύπες στο έδαφος! Συνειδητοποίησα ότι τα σκαψίματα γινόντουσαν όλο και πιο βαθιά, σαν τρύπες! Επίσης, ήταν πολύ βαθιές για να είναι από λαγούς!....και τι έκαναν εκεί οι λαγοί αφού δεν φυτρώνουν και πολλά εκεί πάνω και είναι όλα « καμένα » από το κρύο και το χιόνι; Δεν υπήρχε κάτι για να φάνε εκεί πάνω!!

Ο ήλιος με τύφλωνε οπότε συνέχισα κοιτάζοντας κάτω, στο έδαφος!

Όπως είπα, είχα απομακρυνθεί λίγο από την αδερφή μου και τον γαμπρό μου, οπότε αποφάσισα να δω που ήταν!

Γύρισα το κεφάλι και ξαφνικά είδα έναν άντρα με σκούρα ρούχα και ένα πορτοκαλί μπουφάν να με κοιτάζει! Είδα ότι κρατούσε έναν ανιχνευτή μετάλλων και ένα μικρό φτυαράκι! Ήμουν αρκετά κοντά σε αυτόν, όχι παραπάνω από 20 μέτρα μακριά αλλά ένας σιδερένιος φράκτης (συρματόπλεγμα)  μας χώριζε! Δεν μπορούσα να δω καθαρά το πρόσωπο του γιατί ο ήλιος έπεφτε στα μάτια μου αλλά και γιατί φορούσε μαύρα γυαλιά ηλίου και καπέλο! Είμαι σίγουρος όμως ότι αυτός (μιας και είχε και τον ήλιο πίσω του), με έβλεπε πολύ καθαρά!!!

Ο άγνωστος άντρας ήταν αυτός που έκανε τις τρύπες και τα σκαψίματα!!! Παράνομα, έψαχνε για αρχαία! Ήταν αρχαιοκάπηλος!!! Ένας εγκληματίας!! Δεν ξέρω γιατί...ίσως επειδή παλαιότερα δούλευα σαν φύλακας αρχαιοτήτων (πέρσι ξαναδούλεψα σαν φύλακας και πάλι!), ίσως γιατί αγαπάω την ιστορία, τους αρχαιολογικούς χώρους και τον τόπο μου, την πατρίδα μου... άρχισα να του φωνάζω!

«Τι κάνεις εκεί με αυτά;; Εεε;;»

Δεν ξέρω αν με άκουσε γιατί ο αέρας ήταν δυνατός και φυσούσε αντίθετα από αυτόν!

Ο τύπος προσπάθησε να με πλησιάσει αλλά ξαφνικά γύρισε το κεφάλι του και είδε την αδερφή μου και τον γαμπρό μου που ερχόντουσαν κοντά μου και άρχισε να απομακρύνεται από την περιοχή γρήγορα!

Η αδερφή μου με φώναξε με το όνομα μου, και φοβάμαι μην τυχόν και το άκουσε! Όταν ήρθαν κοντά με ρώτησαν τι ήταν όλο αυτό! Τον είχαν δει και εκείνοι, με τον ανιχνευτή μετάλλων!!!

Την ώρα που μιλούσαμε  ο τύπος είχα φτάσει κοντά σε κάποιες μεγάλες πέτρες, όπου και ξαφνικά εξαφανίστηκε!!! Που πήγε;;; μπορούσαμε να δούμε την περιοχή κάτω αλλά δεν μπορούσαμε να δούμε αυτόν!!! Μάλλον κάπου κρυβόταν! Δεν θέλαμε να τον κυνηγήσουμε γιατί αυτό θα ήταν βλακώδες και πολύ επικίνδυνο!!!

Έτσι, συνεχίσαμε την πορεία μας προς το cache ρίχνοντας πάντα ματιές πίσω μας!

Μετά λίγη ώρα, φτάσαμε και στην περιοχή όπου ήταν η κρύπτη...

Χμμ.. το cache ήταν εκτεθειμένο και πεταμένο μερικά μέτρα μακριά από το σημείο που λογικά ήταν κρυμμένο! Ο τύπος, μάλλον είχε βρει το cache και μιας και δεν είχε τίποτα ενδιαφέρον γι' αυτόν, το πέταξε! Το εξέτασα και ήταν εντάξει! Έκανα εγγραφή στο logbook, το έκρυψα στην θέση που έπρεπε να είναι και απομακρύνθηκα από την περιοχή γρήγορα!

Μετά από όλα αυτά, είχαμε αρχίσει να πεινάμε, οπότε πήγαμε σε μια από τις ταβέρνες στο χωριό που ήταν σχετικά κοντά στο βουνό! Το μυαλό μας ήταν ακόμα στο συμβάν και είχαμε την εντύπωση ότι όλοι μας κοιτούσαν περίεργα! Ας μην ξεχνάμε ότι ο τύπος είχε δει το πρόσωπο μας, αλλά εμείς δεν είχαμε δει το δικό του!!! Και για να ξέρει τα μέρη καλά...

Τι μπορεί να κάνει πάντως ο φόβος.....

Όλη την νύχτα μιλούσαμε για αυτό... Το επόμενο πρωί, τηλεφωνήσαμε στην αρχαιολογία! Εξηγήσαμε τα πάντα και απαντήσαμε σε όλες τις ερωτήσεις! Η αρχαιολόγος που μας μιλούσε μας ρώτησε και το τι κάναμε εκεί πάνω! Δεν μπορούσαμε να τις κρύψουμε τι κάναμε!

Τις εξηγήσαμε για το παιχνίδι και ότι υπάρχει στην περιοχή ένα cache (δεν είπαμε που ακριβώς!) , αλλά μας είπε ότι το ήξερε το παιχνίδι!!! Είχε σπουδάσει σε άλλο κράτος οπότε το ήξερε το παιχνίδι αυτό!! Μάλιστα την σόκαρα ευχάριστα που επιτέλους το παιχνίδι ήρθε και στην Ελλάδα! Της είπαμε ότι είμαστε οι μόνοι geocachers στον νησί!!!

Τις έδωσα όλες τις λεπτομέρειες που είχα κρατήσει στο μυαλό μου και πιστέψτε με είμαι καλός στο να προσέχω λεπτομέρειες!!! ;-)

Η περιοχή από ότι μου είπε, έχει σπηλιές, και μάλλον εκεί κρύφτηκε ο τύπος!

Η αρχαιολόγος μου είπε ότι ήμουν  πολύ τυχερός! Αυτοί οι τύποι είναι πολύ επικίνδυνοι, αδίστακτοι, και που ξέρεις... μπορεί να είχε και όπλο μαζί του!!

Θεέ μου... αυτό δεν μου είχε  περάσει καθόλου από το μυαλό!!!

Δεν ξέρω τι έγινε μετά από αυτό αλλά αισθάνομαι καλά γιατί βοήθησα τις αρχές της χώρας μου να βρουν τι γίνονταν σε ένα τόσο ιστορικό και όμορφο μέρος στην Ρόδο, και γιατί βοήθησα λίγο ώστε οι αρχαιολογικοί θησαυροί της Ρόδου, να παραμείνουν στην Ρόδο! :-)

                                                                                                                Νίκος Σταμούλης

                                                                                                                     GATOULIS